Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Çocukken dedesiyle yürüdüğü kır yoluna yıllar sonra yeniden gitti. Evler değişmişti, fakat iki büyük ağaç hâlâ çayırın girişinde duruyordu. Uzakta dağın üzerindeki kar, sonbaharın sarısına serin bir sınır çiziyordu.

Ressam o gün yanında fotoğraf çekmek için durdu, sonra telefonunu indirdi. Bu manzarayı hatırlamanın başka bir yolunu istedi. Ağaçları tuvalin iki yanına yerleştirdi; aralarındaki açıklık, çocukluğundan bugüne uzanan yürüyüşün sessiz geçidi oldu.