Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Eski bir şarkı çalınca masadaki konuşmayı bir an kaçırdı. Başını eline yaslayıp yıllar önceki bir yolculuğu düşündü. Şarkı bitmeden yeniden sohbete döndü, ama hatıra yanında kaldı.

Ressam eğilen başı sıcak ve serin parçalara ayırdı. Kapalı gözler resmin yönünü içeriye çevirdi. Bu resmi, gündelik bir sesin insanı bulunduğu yerden ayırmadan başka bir zamana götürebilmesini anlatmak için yaptı.