Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Annesiyle aynı tatili anlattıklarında ayrıntılar birbirini tutmadı. Birinin aklında yol, diğerinin aklında kaldıkları ev vardı. Bir süre sonra hangisinin doğru olduğunu aramayı bırakıp iki hatırayı da dinlediler.

Ressam yüzleri farklı yönlere çevirdi, onları ortak bir sıcak biçimle bağladı. Bu resmi, aynı günün iki insanın belleğinde ayrı görüntülerle yaşayabilmesini ve bu farkın sohbeti zenginleştirmesini düşünerek yaptı.