Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Uzun bir toplantıdan sonra pencerenin önünde durdu. Söylenenleri tekrar düşünüyordu, ama artık kimseye cevap yetiştirmesi gerekmiyordu. Ressam onu arkadan gördüğünde yüzünden çok omuzlarının duruşunu fark etti.

Koyu başı ve açık omuzları maviyle altının arasında boyadı. İnce çizgiler gün boyunca biriken düşünceleri çağrıştırdı. Resim, insanın yalnız kaldığında bile yaşadığı konuşmaların izini bir süre üzerinde taşımasından doğdu.