Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Doğum gününde arkadaşları ona büyük bir gül verdi. Fotoğraf çekilirken Selin çiçeği yüzüne yaklaştırdı. Yorgun görünmek istemiyordu; haftalardır yeni işine alışmaya çalışıyordu.

Arkadaşı çiçeği biraz indirmesini söyledi. Selin güldü ama hemen yapmadı. Sonra neden saklandığını anlattı. Hazırlıksız bir konuşma başladı; güzel görünmesi gereken bir gecede herkesin aslında ne kadar farklı günlerden geldiği ortaya çıktı.

Fotoğrafların birinde yüzü görünmüyordu. Selin en çok onu sevdi. O kareyi kusursuz olduğu için değil, biraz sonra yaptığı konuşmayı hatırlattığı için sakladı.

Bu kurmaca anlatının portresinde büyük gül, kadının bakışını örter. Açık yapraklar yüz ve omuzların çizgilerine yaklaşır; şeftali tonları yüzeyi sıcak tutar. Resim, saklanma isteğini yalnızca bir gizem olarak sunmaz. Güvende hissedince kendini anlatmaya başlayan bir insanın kısa tereddüdünü hayal eder. Çiçeğin ardındaki yüzün de anlatılacak bir günü vardır.