Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Eski arkadaşlarıyla buluşmadan önce fotoğraf albümünü açtı. Yasemin üniversite yıllarındaki yüzüne baktı. Saçları farklı, gülüşü daha dikkatsizdi. O hâline dönmesi gerektiğini düşünmekten vazgeçti.

Buluşmada herkes değişen hayatını anlattı. Yasemin bazı şeyleri başarmış, bazı planları bırakmıştı. Uzun bir açıklama hazırlamak yerine o gün gerçekten ne yapmak istediğini söyledi. Arkadaşları dikkatle dinledi.

Eve döndüğünde yeni bir fotoğraf çekti. Albümdeki eski kareyi silmedi, yanına ekledi. Aynı gözlerin içinden farklı yıllar bakıyordu.

Bu kurmaca hikâyenin portresinde mavi gözler canlı renk alanlarının arasında sabit bir odak oluşturur. Pembe, sarı ve turkuaz izler yüzün çevresinde değişken katmanlar hâlinde durur. Resim, insanın kendisini tek bir yaşına veya dönemine göre ölçmemesini hayal eder. Eski bakış bütünüyle kaybolmaz; yeni seçimlerin içinde başka bir anlam kazanır. Yüzdeki renkler, bu birikmenin farklı duygularını taşır.