Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Son otobüsten indiğinde sokaktaki dükkânların çoğu kapanmıştı. Selin hastanedeki annesinin yanından dönüyordu. Gün içinde konuşulanları tekrar düşünmemek için eve biraz uzun yoldan gitmeye karar verdi.

Yağmur ince ince yağıyordu. Karşı apartmanda birkaç pencere aydınlıktı. Birinde biri perdeyi düzeltti, başka birinde televizyonun ışığı duvara vurdu. Fırının arka kapısından sıcak ekmek kokusu geldi. Şehir, kendisinin yorgunluğundan habersiz küçük işlerini sürdürüyordu.

Telefonuna annesinden kısa bir mesaj düştü: Eve varınca haber ver. Selin durup cevap yazdı. Sonra yürümeye devam ederken karanlığın içindeki pencereleri saydı. Her birinin arkasında tamamlanmamış bir gün vardı.

Eve ulaşınca ışığı hemen açmadı. Sokaktan gelen soluk aydınlık duvarda kalmıştı. Çantasını yere bırakıp birkaç dakika o görüntüyü izledi. Gece artık yalnızca uzun bir bekleyiş gibi gelmiyordu.

Bu kurmaca anlatıda resim, o dönüş yolunun duygusunu taşır. Siyah ve gri katmanlar gecenin ağırlığını, bej açıklıklar ıslak yüzeylerdeki yansımayı çağrıştırır. Küçük altın izler, uzaktan görülen pencereler gibi belirir. Karanlığın içinde birbirinden habersiz yanan bu ışıklar, ona eve kadar eşlik eder.