Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Fotoğraf kursu için aynı yeri farklı saatlerde çekmesi gerekiyordu. İrem sabah Galata'ya gelmiş, öğleden sonra başka işlere gitmişti. Akşam yeniden döndüğünde şehrin değişmediğini ama görüntünün başka olduğunu gördü.

Pencereler ışık almış, gökyüzü sarı ve turuncuya yaklaşmıştı. Sabah gölgede kalan duvarlar şimdi sıcak görünüyordu. İrem çekim yapmadan önce bir süre köşede durdu.

Eve dönünce iki kareyi yan yana açtı. Aynı kuleye baktığı hâlde hangi ayrıntıyı önce gördüğü değişmişti. Ödevi tamamlamanın ötesinde, tanıdık bir yere yeniden gitmenin değerini öğrenmişti.

Bu kurmaca hikâyenin resminde Galata Kulesi çevresindeki yapıların üzerinde yükselir. Sıcak bulutlar ve mavi açıklıklar şehre yumuşak bir akşam verir. Resim, bir yerin tek bakışta tükenmediğini hayal eder. Zaman değiştiğinde aynı pencere başka bir renk, aynı sokak yeni bir bekleme anı sunabilir. Yeniden bakmak, bazen yeni yere gitmek kadar keşif taşır.