Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Mahalle festivalindeki son şarkı bittiğinde Murat, arkadaşlarının arkasından hemen yürümedi. Meydanda kâğıt bardaklar toplanıyor, ışıklar sırayla kapatılıyordu. Az önce kalabalığın bulunduğu yerde şimdi birkaç görevli vardı.

Yıllardır bu mahallede oturduğu hâlde ilk kez böyle bir akşama katılmıştı. Köşedeki terziyi sahnenin önünde dans ederken, apartman yöneticisini de şarkıya eşlik ederken görmüştü. Her gün selam verdiği insanların başka yüzleriyle karşılaşmak hoşuna gitmişti.

Arkadaşı geri dönüp bekledi. Eve yürürken şarkının bir bölümünü hatırlamaya çalıştılar. Sözleri ikisi de yanlış biliyordu ama aynı yerde gülüyorlardı.

Murat ertesi sabah meydandan geçerken her şey olağan görünüyordu. Yine de terziye verdiği selam artık biraz daha uzundu. Küçük bir ortak an, gündelik konuşmayı değiştirmişti.

Bu kurmaca hikâyenin tablosunda kırmızı ve turuncu alanlar yukarıda yayılır, koyu hareketlerin ortasında sarı bir açıklık belirir. Yeşil ve mor izler kalabalığın farklı seslerini çağrıştırır. Resim belirli bir konseri betimlemez; müzik bittikten sonra insanın içinde süren canlılığı ve tanıdık bir sokağa yeniden bakma isteğini hayal eder.