Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Şiddetli yağmur nedeniyle bütün randevular iptal edilince Sibel öğleden sonrayı evde geçirmek zorunda kaldı. Önce bilgisayarını açtı, sonra internet de kesildi. Bir süredir okumak istediği kitabı raftan alıp pencerenin yanına oturdu.

Bir saatin ne kadar yavaş geçebildiğini unutmuştu. Mutfaktan gelen saatin sesi duyuluyor, karşı duvarda bulutlara göre değişen bir aydınlık oluşuyordu. Kitabın birkaç sayfasından sonra gözlerini kaldırıp odasına baktı.

Koltuk eskiydi, masanın üzerinde küçük bir çizik vardı. Bunları değiştirmeyi düşünmüştü. O gün ise odanın kusurları rahatsız etmedi; içinde yaşanmış saatlerin tanıdık izleri gibi göründü.

İnternet geldiğinde hemen masaya dönmedi. Kitaptaki bölümü bitirdi, ardından çayını tazeledi. Beklenmedik boşluk artık geri verilmesi gereken bir zaman değildi.

Bu kurmaca hikâyenin soyut yüzeyi, odadaki ışığı ayrıntılı bir manzara kurmadan düşünür. Bej ve şeftali alanlar beyaz açıklıklarla yumuşar, siyah izler aralarında derinlik bırakır. Sarı lekeler, yağmurun arasından kısa süre görünen güneşi çağrıştırır. Resim, alışılmış bir evin içinde durarak yeniden fark edilen küçük rahatlıkları hayal eder.