Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Kadın, komşuların isteğiyle yıllardır söylemediği bir şarkıya başladı. İlk sözde biraz duraksadı, sonra yanındaki müzisyen ritmi yumuşattı. Birlikte devam ederken hatırlamak kolaylaştı.

Ressam onları kapının önünde birbirine yönelmiş hâlde çizdi. Şapkalar, çalgılar ve sıcak ışık, akşamın rahatlığını taşıdı. Bu resim, unutulduğu sanılan bir ezginin başkalarının desteğiyle yeniden dile gelmesinden esinlendi.