Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Uzun süredir kutusunda duran kemanı çıkardı. İlk ezgide sesi biraz pürüzlü geldi, sonra elinin alışkanlığı geri döndü. Gözlerini kapatınca odadan çok müziğin içindeymiş gibi hissetti.

Ressam başın eğimini ve yayın yönünü renkli parçalarla kurdu. Sıcak keman, serin yüz tonlarıyla dengelendi. Bu resim, ara verilen bir uğraşın insanın içinde sessizce yaşamaya devam edebilmesinden doğdu.