Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Gece okumaya başladığı kitabı bitirdiğinde ev sessizdi. Cemre masanın lambasını kapatmadan önce son sayfaya bir not yazdı. Haftalardır aradığı cümleyi kitabın sonunda bulmuştu.

Sorunları çözülmüş değildi. Ama kendi yaşadığını başka birinin kelimelerinde görmek, yalnız olmadığını hissettirmişti. Sabah arkadaşına kitabı önereceğini düşündü.

Pencerenin dışında koyu bir mavi vardı. Masadaki küçük ışık bütün odayı aydınlatmıyordu; okumak için yeterliydi. Cemre kitabı kaldırmadan birkaç dakika daha oturdu.

Bu kurmaca anlatının soyut resminde geniş mavi alanın altında beyaz ve altın bir açıklık belirir. Kahverengi geçişler sıcak ve serin yüzeyleri birbirine yaklaştırır. Resim, bütün karanlığı dağıtan büyük bir cevap aramaz. İnsan bazen yalnızca önündeki sayfayı görecek kadar ışığa ihtiyaç duyar. Okunan bir cümle, ertesi güne taşınabilecek küçük ve kişisel bir rahatlık oluşturabilir. Açıklık dar kalır ama bakışın yer bulmasına yeter.