Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Ev sahibi saksıları suladıktan sonra terasta kısa bir mola verdi. Yapılacak işler bitmemişti, fakat denizin mavisi o sabah aceleyi gereksiz gösteriyordu. Çayını soğutmadan içebilmek bile küçük bir rahatlıktı.

Ressam korkuluk boyunca dizilmiş çiçekleri ve açık ufku boyadı. Terasın sıcak ışığını denizin serinliğiyle dengeledi. Resim, gündelik işlerin arasına sıkışan birkaç sakin dakikanın bütün günün duygusunu değiştirmesinden doğdu.