Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Eski tiyatro grubundan gelen daveti görünce Işıl dolabındaki şapkayı aradı. Büyük beyaz çiçek yıllar önceki gösteriden kalmıştı. Bir yaprağı eğilmiş, kırmızı ayrıntısı biraz solmuştu.

Onarmak için masaya koyunca o günün bütün telaşı geri geldi. Son anda değişen kostüm, sahne arkasındaki kahkaha ve arkadaşının tuttuğu küçük ayna vardı. Işıl çiçeği düzeltip davete götürmeye karar verdi.

Buluşmada şapkayı görenler hemen hatırladı. Yeni hayatlarını anlatmadan önce aynı eski sahnenin farklı ayrıntılarını konuştular. Bazıları birbirlerinin hiç bilmediği küçük hataları ilk kez öğrendi.

Bu kurmaca hikâyenin portresinde beyaz çiçeğin geniş yaprakları yüzün üstünü örter. Gri çevreyi kırmızı bir vurgu canlandırır. Resim, bir kostüm parçasının yıllar sonra arkadaşlar arasında ortak bir dili yeniden açmasını hayal eder. Şapkanın altında saklanan yüz kadar, onu tanıyan insanların hatıraları da görüntünün bir parçası olur.