Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Arkadaşı telefonda uzun uzun konuşurken cevap hazırlamayı bıraktı. Elini yanağına koyup yalnızca dinledi. Görüşmenin sonunda çözüm bulamamışlardı, ama arkadaşının sesi hafiflemişti.

Ressam başın eğimini ve yüzün yanındaki eli sakin biçimlerle boyadı. Açık ve koyu parçalar ifadenin derinliğini taşıdı. Bu resim, birine yardım etmenin her zaman doğru öğüdü vermek değil, ona kesintisiz bir yer açmak olabileceği düşüncesinden doğdu.