Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Annesinin çellosu yıllardır çalışma odasının köşesinde duruyordu. Duru çocukken o sesle uyur, sabahları açık kapının önünden sessizce geçerdi. Annesi öldükten sonra enstrümanı başka bir yere koyamadı.

Bir gün eski öğretmenini arayıp yeniden ders almak istediğini söyledi. Parmakları ilk provada tellerin yerini aradı. Hatırladığı melodiler kolay görünüyordu ama elleri aynı hızda hareket etmiyordu. Öğretmeni yavaşlamasını istedi.

Duru eve döndüğünde çelloyu köşeye kaldırmadı. Sandalyeyi pencerenin yanına çekip birkaç notayı tekrar etti. Komşusundan bir mesaj geldi: Uzun zamandır bu sesi duymamıştık. Duru mesajı okuyup çalışmaya devam etti.

Bu kurmaca hikâyenin resminde kadın ile çellonun çizgileri birbirine yaklaşır. Gri ve beyaz yüzeyler bedeni ve enstrümanı sakin biçimde birleştirirken sarı, kırmızı ve mor hareketler çevrelerine yayılır. Yüzün görünmemesi dikkati çalma hâline taşır. Resim, geçmişi aynı biçimde geri getirme çabasını değil, bir hatıraya kendi emeğiyle yeniden ses verebilen birini hayal eder. Her nota annesinin yerine geçmez; odada yeni bir yaşamın başladığını duyurur.