Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Tren hareket ederken Meltem camda hem dışarıdaki ışıkları hem kendi yüzünü görüyordu. Kardeşinin evinden dönüyordu. Bir hafta birlikte kalmış, uzun zamandır konuşmadıkları küçük şeyleri yeniden paylaşmışlardı.

İstasyonda vedalaşırken ikisi de kısa konuşmuştu. Şimdi şehir geride kalırken masada unutulmuş sohbetleri hatırladı. Kardeşi kahvaltıda aynı espriyi iki kez yapmış, Meltem de her seferinde gülmüştü.

Camın dışındaki bakır ışıklar yer değiştiriyor, içerideki pembe koltukların yansıması görüntüye karışıyordu. Telefonuna bir mesaj geldi: Yolculuğun nasıl gidiyor? Meltem camın fotoğrafını çekip gönderdi. Kardeşi görüntüden hiçbir şey anlamadığını söyleyince bu kez kendisi güldü.

Fotoğraf bulanıktı ama akşamın duygusu onun için oradaydı. Eve varınca silmek yerine yolculuk albümüne ekledi.

Bu kurmaca anlatının soyut resmi, hareket eden camın biriktirdiği katmanları düşünür. Gri ve mavi yüzeylerde bakır ve pembe lekeler yayılır. Koyu izler yansımalar arasında belirir. Resim, ayrılmanın yalnızca uzaklaşmak olmadığını; paylaşılan günlerin görüntüsünü yanında taşımak anlamına da gelebildiğini hayal eder. Yol devam ederken sohbet küçük bir mesajla sürer.