Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Akşam yemeğinden çıkınca yağmur başlamıştı. Melis şemsiyesini ofiste unutmuştu. Cem çantasındaki küçük şemsiyeyi açtı; ikisinin sığması için yakın yürümeleri gerekiyordu.

Önce taksi aradılar. Sonra evin çok uzak olmadığını düşünüp yürümeye karar verdiler. Melis gün boyunca söyleyemediği bir kaygısını anlattı. Cem çözüm önerisi vermeden dinledi.

Sokak lambaları ıslak zeminde uzuyor, ayakkabıları ara sıra suya değiyordu. Yol bitince ikisi de biraz ıslanmıştı. Yine de konuşmayı yarıda bırakmadıkları için memnundular.

Bu kurmaca hikâyenin resminde mavi şemsiye iki figürü aynı çizgide toplar. Turuncu ışıklar koyu ve serin yol üzerinde yansır. Yüzler görünmediği için dikkati birlikte yürümeleri taşır. Resim, yakınlığın her zaman kusursuz şartlarda kurulmadığını hayal eder. Küçük bir şemsiye, bir konuşmanın sürmesi için yeterli alan açabilir. Yağmurun içindeki kısa yol, günün en sakin saati olur.