Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

İş çıkışında buluştuklarında yağmur yeni durmuştu. Tramvay yaklaşırken kadın, bir durak daha yürümeyi önerdi. Adam kolunu onun omzuna koydu; gün boyunca söyleyemediklerini acele etmeden anlatmaya başladılar.

Ressam bu çifti birkaç adım geriden gördü. Kırmızı tramvayın hareketiyle iki insanın yavaş yürüyüşü arasında güzel bir fark vardı. Islak zemindeki sarı ışıkları ve yan yana duran omuzları resme taşıdı. Bu sahneyi, bazen eve varmayı geciktiren birkaç dakikanın insanı birbirine daha çok yaklaştırdığı düşüncesiyle boyadı.