Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Prova sonunda herkes eşyalarını toplarken İnci salonda kaldı. Bir dönüşü bütün hafta istediği gibi tamamlayamamıştı. Öğretmeni yorgunken zorlamamasını söylemişti; İnci yalnızca başlangıç adımını yeniden denemek istedi.

Müziği kısık sesle açtı. Bu kez hareketi hızlandırmadı. Önce duruşunu kurdu, sonra nefesiyle birlikte yükseldi. Dönüş kusursuz değildi ama hangi noktada dengesini kaybettiğini daha açık hissetti.

Ertesi gün öğretmeniyle o kısmı çalıştı. Birkaç denemeden sonra hareket tamamlandı. İnci aynaya bakıp gülümsedi; kimse alkışlamadı, ders normal biçimde devam etti.

Bu kurmaca hikâyenin resminde balerinin açık kolları ve bükülmüş bacağı tek bir hareketi taşır. Beyaz kostüm, mavi ve sıcak izlerin önünde belirginleşir. Resim büyük gösterinin sahnesinden önce, görünmeyen bir prova başarısını hayal eder. Bir beceri bazen yalnızca kişinin kendisinin fark ettiği küçük bir değişiklikle ilerler. Ertesi gün yeniden denemeye değer kılan da o farktır.