Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Binicilik dersine ilk kez geldiğinde hayvanın büyüklüğü onu şaşırttı. Ceren, fotoğraflarda gördüğünden daha güçlü bir bedenin yanında duruyordu. Eğitmen, önce binmek zorunda olmadığını söyledi.

Birlikte atın yanına yaklaştılar. Ceren elini uzatıp bekledi, sonra boynuna hafifçe dokundu. At başını çevirdiğinde bir adım geri gitti. Eğitmen acele etmedi; tekrar yaklaşması için zaman bıraktı.

O gün kısa bir yürüyüş yaptılar. Ceren ata binmedi ama ahırdan çıkarken sonraki derse gelmek istediğini biliyordu. Başlamak, herkesin beklediği hareketi aynı anda yapmak değildi.

Bu kurmaca hikâyenin portresinde beyaz at öne dönük durur. Krem ve altın alanlar çevresinde sakin bir ışık oluşturur, koyu gözler bakışı toplar. Resim korkunun bir anda kaybolmasını değil, ilk temasla birlikte yönetilebilir hâle gelmesini hayal eder. Güçlü bir hayvanın yanında güven, küçük ve dikkatli adımların içinde kurulur.