Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Yeni açılan atölyenin ilk gününde katılımcılar kapıda birikti. Birbirlerini tanımıyorlardı; içeri girdiklerinde her biri kendi sandalyesini buldu. Birkaç saat sonra aynı masada birlikte çalışıyorlardı.

Ressam bu başlangıcı yan yana yürüyen figürlerle anlattı. Siyah ve beyaz kıyafetlerin altına ortak yansımalar koydu. Resmi, yabancı insanların ortak bir uğraş sayesinde kısa sürede aynı günün parçasına dönüşmesini hatırlamak için yaptı.