Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Babasıyla birlikte çalıştığı atölyenin anahtarını teslim edeceği gün, son kez arka odadaki masaya oturdu. Otuz yıl boyunca burada hesap yapılmış, çay içilmiş, kimi zaman da hiç konuşmadan akşam beklenmişti.

Masanın üzerinde iki çay bardağının bıraktığı halkalar vardı. Birini nemli bezle silmeye çalıştı; çıkmadı. Babasının hep aynı yere koyduğu bardak, ahşapta kalıcı bir iz bırakmıştı. Kendi bardağının izi hemen yanındaydı.

Atölyeyi devretmek doğru karardı. Yine de kapıyı kapatmadan önce masanın fotoğrafını çekti. Fotoğrafta değerli bir eşya yoktu; çizilmiş bir yüzey ve birbirine yaklaşan iki halka görünüyordu.

Bu hikâyeden doğan soyut resimde beyaz çizgi, koyu alanların üzerinden dolaşıp yeniden kendine yaklaşır. Bir tarafta serin maviler, diğer tarafta sıcak kahverengiler kalır. İki insanın farklı huyları gibi, aynı yüzeyde yan yana dururlar.

Resmin çıkış noktası o son öğleden sonradır: söylenmemiş sözlerin, yıllarca aynı masaya bırakılan iki bardakta birikmesi.