Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Dedesinin atölyesinde bulunan küçük at heykeli, çocukken Umut'un en sevdiği eşyaydı. Ön ayakları havada duran hayvanı her ziyaretinde eline alır, masanın üzerinde yürütürdü. Dedesi kırılacak diye endişelenir ama sonunda yeniden ona verirdi.

Atölye kapanırken heykeli Umut'a bıraktılar. Üzerinde ince bir toz tabakası vardı. Pencerenin önünde temizlerken güneş tozu aydınlattı; havada küçük altın noktalar belirdi. O anda heykel bir vitrinin eşyası gibi değil, eski oyunların içinden çıkmış gibi göründü.

Umut onu çalışma masasının kenarına koydu. Uzun süredir düşündüğü kendi işini kurma fikri için ilk dosyasını o akşam açtı. Heykelin bir işaret olduğuna inanmıyordu; yalnızca çocukken korkmadan denediği şeyleri hatırlatmıştı.

Bu kurmaca hikâyenin resmi, heykelin yerinde duran bedenine hareket verir. At altın yüzeyin üzerinde yükselir, kıvrımlı çizgiler yelesini ve bacaklarını sürdürür. Resmin özgürlüğü uzak bir yere kaçmakta değildir. Bir masanın başında oturup ertelenen işe başlayabilmek de insanın hayatında küçük bir sıçrama olabilir. Altın zemin, o sıradan akşamın hatıradaki sıcaklığını taşır.