Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Babasıyla yürüyüşe çıkmak yıllardır alışkanlıklarıydı. Bu kez hızlarını biraz azalttılar. Selim babasının yorulduğunu fark etmiş, yolun sonuna kadar gitmek yerine kıyıdaki banka oturmayı önermişti.

Güneş alçalırken uzaktaki yapılar silikleşiyordu. Babası gençken yaptığı bir yolculuğu anlatmaya başladı. Selim hikâyeyi biliyordu ama araya girmedi. Bu anlatışında yeni bir ayrıntı vardı; yanında taşıdığı küçük valizi ilk kez tarif etmişti.

Eve dönerken daha kısa bir yol seçtiler. Yürüyüşün ölçüsü artık kaç kilometre yaptıkları değil, birlikte geçirebildikleri zamandı.

Bu kurmaca anlatının soyut manzarasında sıcak bakır tonları açık bej katmanlara yayılır. Koyu izler kıyı gibi belirir ama kesinleşmez. Resim, bir alışkanlığın şartlar değiştiğinde başka biçimde sürebilmesini hayal eder. Hız yavaşlar, yol kısalır; konuşmanın yakınlığı kalabilir. Akşam ışığı gibi, hatıralar da her anlatılışta biraz başka yere düşer.