Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Gün batarken mutfak masasında tek başına oturdu. Camdaki ışık, odanın köşelerini turuncuya çevirmişti. Günün telaşı bitmiş, geriye yapılacak işlerden önce birkaç sessiz dakika kalmıştı.

Ressam bu anı geniş bir açık alanın çevresinde sıcak renklerle kurdu. Keskin sınırlar çizmedi; ışığın odada ağır ağır yayılmasını düşündü. Resim, akşamın her zaman bir bitiş değil, insanın kendine dönmesi için küçük bir aralık da olabileceği duygusunu taşıdı.