Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

İki eski arkadaş buluşma yerini seçerken yeni bir kafe aramak yerine kıyıdaki ağacı tarif etti. Gençliklerinde ders aralarında burada oturur, denize bakıp uzun planlar yaparlardı. Ağacın gölgesi hâlâ aynı yere düşüyordu.

Bahar geldiği için kıyının kenarında küçük çiçekler açmıştı. Funda erkenden gelip bir banka oturdu. Kız Kulesi'ne bakarken arkadaşı seslendi. Yüzünde yılların izleri vardı ama onu çağırış biçimi değişmemişti.

Birbirlerine hayatlarının kısa özetini vermeye çalıştılar. Sonra bu çabayı bırakıp yürümeye başladılar. Bazı soruların cevabı tek bir cümleye sığmıyordu.

Ayrılırken uzun aralar vermemek için yeni bir tarih belirlediler. Ağaç yine buluşma yerleri olacaktı.

Bu kurmaca anlatının manzarasında öndeki ağaç, bakışı kuleye doğru çerçeveler. Mor çiçekler ve yeşil yapraklar suyun serin tonlarına eşlik eder. Resim bir şehir simgesini yalnızca uzaktan görülen yapı olarak düşünmez. İnsanların kendi hayatlarıyla ilişkilendirdiği bir kıyıyı ve orada yeniden kurulabilen konuşmaları hayal eder. Tanıdık bir ağacın altında, yıllar sonra aynı cümleye gülmek mümkündür.